مدت زيادی است در فکر بوده‌ام تا ميهمان‌خانه‌ای در ملکوت بر پا کنم تا بعضی از دوستان صاحب‌نظر که عضو ملکوت نيستند، يا اصولاً اهل نوشتن مرتب نيستند، در اين گوشه بتوانند سخنان‌شان را بنويسند و باب نقد و نظر مفتوح باشد تا بتوان در فضايی يک‌دست و به دور از غوغا و آشوب، گفت‌وگو و بحث و فحصی جاری کرد.

شايد اين صفحه را بايد زمانی بر پا می‌کردم که مهدی خلجی نخستين نقد مختصر خود را بر سخنان احمد قابل نوشت. باری، اکنون هم دير نيست. اين فضا، فضايی است برای نقد و گفت‌وگو. می‌دانم و تجربه‌ای تلخ از کژتابی‌ها و ناسازگاری‌هايی اين عرصه داشته‌ام که اين فضا به سادگی ممکن است مشوش و مغشوش شود. فضای سوء تفاهم به راحتی شکل می‌گيرد در حالی که ايجاد فضای دوستی و همدلی و گفت‌وگو بسيار سخت و دشوار است. برای سوء تفاهم حاصل کردن، آسان‌گيری و راحت‌طلبی يا اندکی خويشتن‌دوستی کفايت است، مهم هم نيست که آدمی عامی باشد يا عالم، فيلسوف باشد يا فقيه. هر کسی استعداد خطا کردن و سوء تفاهم را دارد:

جايي که برق عصيان بر آدم صفی زد / ما را چگونه زيبد دعوی بی‌گناهی

به هر تقدير، اين افتتاح و آغاز اين صفحه است و حضور در آن برای ارباب نظر آزاد است، البته مقيد به شرايط خودم. دوستانی که می‌خواهند در بحث‌های جاری در اين‌جا شرکت کنند، می‌توانند مطلب‌شان را برای من ارسال کنند و اگر قرار بر انتشار آن بگذارم، اختيار ويرايش و تعديل اين سخنان،‌ اگر نيازی به ويرايش و تعديل داشته باشند، هم نهايتاً به عهده‌ی خود من خواهد بود. به هر حال، اين ضيافت‌خانه‌ای است که در سرای من بر پاست و من ميزبان آن هستم. تمام تلاش‌ام را خواهم کرد که برای تداوم و استمرار اين فضا، به هر طريقی بکوشم و اجازه ندهم به حريم کسی تهتکی شود يا تهمتی زنند و در اين ميانه، «از رفيقان ره استمداد همت می‌کنم».