نخستین ماه سال و یازدهمین آفتاب بهار، لحظه ایست که 34 بار تا به حال برای من تکرار شده. و در تمام این لحظات، به یمن وجود مهر والدین قامت برافراشتم. چهار سال در دامان کوهستان کودکانه دویدم و سپس به سبب انتقال پدرم ، مجاوربزرگانی چون حکیم عمر خیام و عطار نیشابوری شدم. پدرم از عشاق موسیقی سنتی است و از همان ابتدا گویی آهنگ این عشق را در گوش من نیز زمزمه کرد. در دوره ابتدایی با سازهای کلاویه بادی آشنا شدم و پس از گذر دوران محرومیت موسیقی روی به نواختن تار و سه تار، و بعد ساخت و پرداخت آن آوردم. به اساتید دسترسی نداشتم و تنها حضرت عشق روشنگر کوره راه میان من و سازم بود.
باز هم خواهم نوشت
امین