اشارت

خيلی تفکر جالبی است. من هم عميقاً به اين باور دارم ولی جدای اينکه اين حرف خيلی ايده‌آليستی و آرمانی است يک ايراد جدی ديگر هم دارد و آن اين است که چنين مدعايی برای زمينيان و اهل خاک صادق نيست. يعنی واقعيات جهان مرتب و مدام اين آرمان را نقض می‌کنند. از اين گذشته در مورد عشق اگر باشد بايد عمری در آن تعليم ديد. تازه آن وقت است که فرا می‌گيری چگونه در عين حضور معشوق باز هم عاشق باشی. البته اين کار آداب دارد و همين طور بيهوده ميسر نيست. سلوک می‌خواهد، تجربه و آموزش:
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت
گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست
گفت ما را جلوه‌ی معشوق در اين کار داشت
عشقی که با وصال متبدل شود و حرارتش را از دست بدهد، ايرادی اساسی دارد. از اين روست که می‌گويند عاشق شدن ساده است ولی عاشق ماندن سخت. برای عاشق شدن آدمی لازم نيست جهد و جهادی بکند. دلدادگی به طور طبيعی حتی ممکن است رخ بدهد بنا به دلايلی که نيازی به توضيح هم ندارد. اصلاً شايد به بهانه و داعيه‌ی همان هورمون‌ها که می‌گويی. اما تعالی دادنِ اين و حفظ گوهرِ عشق و تباه نکردن آن در پای خواسته‌های تن، اگر چه تن هم قدر و منزلت بلند خود را دارد، کار دشواری است.

باری اگر در طول تاريخ ما تن تحقير شده است، پاره‌ی بزرگی از عشق را به نام پليدی و آلودگیِ خاک طرد و منزوی کرده‌اند و فرصت حظ و بهره‌ی کامل از عشقِ خاکی را از آدميان ستانده‌اند. عشق، عشق است. عشق يکپارچه است و هم تن را شامل است و هم جان را. هر دو از اين آتشِ عالم‌فروز و هستی‌سوز نصيب دارند. به بهانه‌ی تقديس و حفظ اصالتِ آن و به بهایِ خودآزاری نبايد عظيم‌ترين موهبت زندگانی بشر را قربانیِ خيالات ساخت.