ای ظهير! نکن. تو چرا دل قبله ی عالم را خون کردی؟

عجب! و يا به قول سيدالملکوت يال العجب!
تا غفلت می کنيم اين افراد فغان قبله ی عالم را به عرش می رسانند. من عصبانی ام. بخدا دست های من می لرزد، دلم خون شد، بايد يقه بدرانم و موهايم را پر پر کنم. ای ظهير! نکن. تو چرا دل قبله ی عالم را خون کردی که دل ما هم خون شد. وامصيبتا.
کمی آرام ترم. راست است که آدم وقتی برود سرچاه داد بکشد، يطمئن القلوب می شود. ظهير جان بايد قدری به برلين بيايد ما رمز و رموز ديوانی را به او گوشزد کنيم که نعوذ بالله روی حرف قبله ی عالم حرف نياورد.
اقلا التفات سلطان بانو را مد نظر بگيرد. اينجور نباشد.
والله اعلم.
وليعهد مدبر

وليعهد