در اين آواره گي بي اول و آخر ، در اين در بدري هميشگي و اين سياحت تمام نشدني ، باز هم قبله عالم نشانه اي ديگر از فره همايوني خود را بر اين حقير آشکار کرد .
نواي آواز من ، هر چند که به سختي از گلويم بيرون مي آيد ، اما دار و ندار همين است . پيشاپيش از وليعهد سبيل نشان هم معذرت مي خواهم که کلاس آواز نرفته ام ...
سياح در آستانه سفري ديگر ( اين بار هم رکاب ظهير ) و آواره يرگه اي چشم روشن